Het zijn soms de kleine dingen waar je aan voorbij loopt, die inspiratie kunnen geven of je aan kunnen zetten tot het proberen van iets nieuws. En tegelijkertijd kan die aandacht je dan doen beseffen dat iets er niet of juist wel is.
Tijdens mijn ochtendwandeling heb ik een missie. Ik ben op zoek naar iets wat aansluit bij het thema ‘afval’ als onderdeel van het fotografie experiment de foto7daagse. Een thema waarvan je zou zeggen dat het niet direct fotowaardig is, maar juist daarom vind ik dit een leuke uitdaging. Het dwingt me om eens naar iets anders dan de golven en de bergen te kijken.
Het is niet de eerste keer dat ik met een missie op pad ga. In Porto zocht ik naar deuren en ramen, muren vol met tegeltjes, details die je in het geheel wel ziet, maar waar je niet direct bij stilstaat. In de straten rondom ons appartement koos ik elke keer een andere zijstraat om daar bewust te kijken naar wat er was. Dat leverde soms een aantal leuke plaatjes op en soms ook helemaal niets. Het kaderde mijn wandeling en zwengelde mijn creativiteit aan.
Gekleurde afvalcontainers op Tenerife
Vandaag loop ik eerst richting de grote containers die wij wekelijks gebruiken om ons afval te scheiden. Er is een groene voor het glas, een gele voor de plastic flessen, de blauwe voor papier die steevast tot de nok toe gevuld lijkt en een grijze voor restafval. Hier geen rijen met containers die op bepaalde dagen aan de weg gezet worden. Nee, je moet zelf je afval wegbrengen en in de juiste containers deponeren. En dat wordt ook gedaan. Regelmatig staan we te wachten op een automobilist die geparkeerd staat naast de containers om zijn of haar afval in de juiste bakken te stoppen.
Mijn oog valt op de blauwe papiercontainer. Naast een knalroze doos liggen van die bruine kartonnen vormen waarin onderdelen van het een of ander beschut in lagen opgeborgen. Ik schiet een plaatje en ook maar eentje van de containers samen. Aan de overkant van de weg zijn ze aan het bouwen, en bouwafval is ook afval toch? Er liggen stapels met gipsplaten en zakken waar ooit zand of cement in heeft gezeten. Knip. En ik loop weer verder.
Vanaf hier kan ik zo naar de boulevard lopen en dan nog een stukje van mijn favoriete wandelroute meepikken. Ondertussen hou ik mijn ogen goed open, op zoek naar afval. Maar ik zie niks. Geen achteloos weggegooide bananenschil, geen flesje wat is blijven liggen na een dagje zonnen, geen chipszakken of restanten van papieren verpakkingen. Overal waar ik kijk is het brandschoon. Zelfs rondom de verschillende prullenbakken is nog geen kauwgom of snoeppapiertje te bekennen.
Een andere blik op afval
Ik moet ineens weer terugdenken aan de maand die we in Santa Cruz zaten. We hadden een appartementje naast een parkje, waar de wandelstraat breed genoeg was voor straatartiesten en een kleine markt. ‘s ochtends ging ik vaak op het balkon zitten om een kopje koffie te drinken en wakker te worden. Lekker mensen kijken zonder zelf gezien te worden. Mijn oog werd het vaakste getrokken door de verschillende honden die voorbij kwamen lopen. Van kleine keffertjes tot grote boxers, van nieuwsgierig aagjes tot bibberende vierpoters.
Op een ochtend zie ik zo’n klein hondje midden op straat een plasje doen. Niet tegen een boom aan, of op een grasperk of bloemetje, nee, midden op straat. Als je moet, dan moet je blijkbaar. Er ontsnapt me een “anders voed je je hond even op”, maar voordat ik die hele zin heb kunnen uitspreken, trekt de eigenaar een fles water uit de tas en spoelt daarmee alles weg. Goed, dat is ook een oplossing.
Als even later een andere hond hetzelfde besluit te doen en er weer er een waterfles achteraan komt, begin ik een patroon te zien. Hier ga je dus niet alleen met je plastic zakjes op pad, maar neem je ook een fles water mee, speciaal voor dit soort gelegenheden.
Fotografie experiment mislukt?
Als ik thuiskom van mijn wandeling bekijk ik mijn foto’s. Ik heb welgeteld 3 foto’s met iets wat kan doorgaan voor afval. Een platgereden fles bij de toegangsweg van een woning, een paar zakdoekjes verstopt in de bosjes, onzichtbaar voor de toevallige voorbijganger en een snoepwikkel die zich verstopte tussen de zwarte stenen op het strand. Je zou kunnen zeggen dat dit fotografie experiment faliekant is mislukt.
Maar deze wandeling bracht me zoveel meer dan deze foto’s. Voor het eerst sinds lange tijd liep ik langzaam en bewust door de omgeving die me zo vertrouwd is geworden. Stond ik stil bij dingen waar ik normaal niet bij stil zou staan. Zag ik kleurencombinatie terugkomen in foto’s die op het eerste oog niet bij elkaar passen. Probeerde ik, experimenteerde ik, leerde ik, en was ik aanwezig in het hier en nu. Niet bij de duizenden dingen die nog moesten gebeuren, niet bij strategieën die misschien sneller aanslaan, niet bij of wat ik doe wel goed genoeg is.
Hier op Tenerife mist het afval, maar in mijn leven mist het spelen, het experimenteren, het iets doen omdat het gewoon leuk is. Misschien omdat ik er al op jonge leeftijd mee ophield, maar ik ontzeg mezelf nog altijd het plezier door de focus te leggen op het praktische, het leren, het presteren. Ik heb weer even kunnen ervaren, kunnen proeven, aan hoe spelen eruit kan zien en wat het met mij doet. En dat, dat smaakt naar meer!
