Zo gaat het met het leven. Je maakt dingen mee die je denkt voor altijd te zullen weten. En toch verdwijnen ze langzaam aan uit je hoofd. De bewijsstukken in de vorm van foto’s brengen je weer terug op een bepaald moment.
Mijn eerste fototoestel was er nog zo’n eentje waar een heus rolletje in moest. Ik kreeg hem voor mijn verjaardag en heb met dit toestel een foto gemaakt van alles wat ik verder op die dag kreeg. Hij zit in één van mijn fotoboeken geplakt als aandenken aan deze dag. Want zonder deze foto weet ik niet of ik had geweten dat ik dit fototoestel kreeg.
Met dit fototoestel legde ik de dingen vast die ik echt niet wilde vergeten. Je had slechts 24 of 36 foto’s op een rolletje. Iets wat nu haast ondenkbaar is. Maar het zorgde ervoor dat je niet alleen nadacht over de compositie van die ene foto, maar of het paste in wat je je achteraf wilde herinneren. Ik heb foto’s gemaakt van schoolreisjes, vakanties en andere uitjes, allemaal gebundeld in heuse fotoalbums. De een dikker dan de andere.
Na dit ene fototoestel volgen er nog meer. Want toen ik eenmaal doorhad hoe ik foto’s kon maken, wilde ik betere foto’s maken. Ik verdiepte me in een wereld van scherpte-diepte, lensopeningen en ISO. Ik speelde met instellingen en leerde zo mijn camera steeds beter kennen. En ondertussen leerde ik ook wat voor fotograaf ik ben.
Ongestoord en ongezien herinneringen vastleggen
Ik ben iemand die het moment vastlegt. Het liefst ongezien en ongestoord. Laat mij maar dwalen door een stad, door een kerk, door de bossen of over het strand. Ik trek mijn camera als mijn oog ergens op valt. De essentie van het moment, de kleuren die zo mooi samenkomen, een detail waar niemand op let.
Er staan weinig mensen op mijn foto. Ik hou niet van geposeerde poses en neem het liefst een kiekje als niemand het in de gaten heeft. In het moment zelf geniet ik liever van de mensen om mij heen, dan dat ik ze vastleg.
Ik wist niet dat je het ook beide kon doen. Moest doen. Genieten in het moment en herinneringen vastleggen. Net zoals ik doe met al die mooie kleuren, die details. Foto’s maken van de mensen die je lief zijn, van de momenten die je samen creëert of meemaakt. Even een moment nemen om je herinnering levend te houden.
Want nu heb ik spijt. Spijt van al die momenten die niet terug te vinden zijn in mijn fotoboeken. Die momenten die ik me alleen maar kan herinneren. Herinneringen die vervagen. Waarin de details gaan missen. Totdat ze verdwenen zijn. Uit de wereld en uit mijn hoofd.
Dus zoek ik door mijn foto’s naar beelden om de herinnering levend te houden. Maak ik fotoboeken om vast te houden wat ik nog wel weet. Kijken we samen naar de beelden en vullen elkaar aan waar nodig.
De werkelijkheid hercreëren
Mijn camera heb ik ondertussen ingeruild voor mijn telefoon. Compacter, altijd bij de hand, minder opzichtig en makkelijker te bedienen. De limiet is verdwenen. En toch maak ik nog te weinig foto’s van dat wat echt telt. De dingen die ik wil zien als ze er niet meer zijn. Want ook nu denk ik dat ze er altijd zullen zijn. Dat wat ik vergeet in zijn hoofd zit, en andersom. Dat we samen onze werkelijkheid kunnen hercreëren aan de hand van gedeelde herinneringen.
Ik neem me voor om met een andere lens te kijken. Er zijn al vele lenzen de revue gepasseerd, maar deze ene lens zal blijven. Hij past ook op elke camera. Ik richt mijn blik op de mensen die ik liefheb, de momenten die ik niet wil vergeten, op het alledaagse klein geluk. Dat is wat ik wil vastleggen en wil herinneren.
Ik wil door mijn fotoboeken bladeren op de momenten dat mijn herinneringen vervagen. Zodat ik ze weer even kan inkleuren met nieuwe inkt en ze langer bij me blijven.
