Al weken ben ik aan het zoeken naar een oplossing om de camera die ik graag wil hebben in Portugal te kunnen kopen. Waar ik vroeger wist bij welke webwinkels ik terecht kon zonder een miskoop te doen, is dat niet langer het geval. Want al die bekende webwinkels leveren niet in Portugal. En elke website die ik wel vind, ziet er nou niet bepaald betrouwbaar uit.
Zelfs de Spaanse Amazon laat me in de steek. Die laatste maakte ik aan om een stofzuiger te bestellen. Stofzuigers die in de winkels bijna het driedubbele kosten van wat ik online gezien had. Een stofzuiger die gekocht moest worden, omdat de aanwezige stofzuiger het loodje had gelegd.
Maar voor deze camera wil het dus niet vlotten. Nu ben ik ook nogal kieskeurig. De afgelopen jaren heb ik vaak gewisseld en toch was het elke keer niet wat ik zocht. Ik ging af op wat anderen fijn vonden, wat geschikt was voor het reizen en stoeide elke keer met knopjes die net niet deden wat ik verwachtte. Ik zocht naar iets wat ik niet langer had en vond het niet.
Mijn eerste echte camera
Voor onze eerste reis wilde ik een nieuwe camera kopen. Ik deed mijn eerste grote aankoop en koos voor een spiegelreflexcamera met twee lenzen van Nikon. Ik kreeg er zowaar nog een cursusdagje bij in de dierentuin van Emmen. Dat alleen was al genoeg reden om een nieuwe camera te kopen. Maar het bleek een fijne introductie te zijn in al die knopjes die ik wel eerder had gezien, maar geen idee had wat ik ermee moest. Die dag leerde ik van alles over de instellingen van mijn camera en terloops ook over het fotograferen zelf. We oefenden ons een slag in de rondte en aan het eind van de dag ging ik met een voldaan gevoel naar huis.
Het gaf me net dat beetje zelfvertrouwen wat ik nodig had om zelf verder te gaan experimenteren. Tijdens onze reis stoeide ik met lensopeningen, scherpte-diepte, tegenlicht en te hoge iso. Ik leerde elke keer een beetje beter hoe ik ervoor kon zorgen dat de camera precies deed wat ik wilde dat hij deed.
Tegelijkertijd was het ook nogal een gedoe om die camera overal mee naartoe te nemen. Met die twee lenzen woog het hele pakket aardig wat en vaak stond ik net van lens te wisselen op het moment dat er iets gebeurde. Miste ik kans na kans om het op beeld vast te leggen door de praktische beperkingen van de camera. Werd het een blok aan mijn been.
Experimenteren met fotografie zonder camera
Na de reis verkocht ik de camera met alle toebehoren en begon het grote experimenteren. Want het moest lichter, compacter, meer zoom, minder ruis. En dat leidde tot verschillende nieuwe camera’s. En hoewel ze voldeden aan al die nieuwe wensen, kon ik er toch niet echt aan wennen. Dacht ik elke keer weer met heimwee terug aan die eerste Nikon camera die ik door en door kende. En zo kocht en verkocht ik menig toestel totdat ik er klaar mee was. In het kader van minimalisme en ruimtebesparing kwam er geen camera meer en schafte ik een goede telefoon met camera aan.
Een tijdje ging dat prima. Ik genoot van het feit dat ik niets meer mee hoefde te slepen en toch beelden vast kon leggen. Met alleen mijn telefoon ging ik op pad en maakte ik foto’s wanneer ik daar zin in had. Geen gesleep met lensen, geen gedoe met wisselen. Slecht die ene focus, een mooi plaatje vastleggen.
En toch. Toch was het het net niet helemaal. Nadat ik verschillende keren had geprobeerd om die foto’s te maken waar ik van hou, close-ups met een mooie blur, waar mijn telefoon steevast de focus ergens anders neerlegde dan wat ik bedoelde, was de maat vol. Deze beslissing, voortgekomen uit wat verstandig is, wat slim is, paste niet langer.
Teveel of te weinig spullen?
Het is de constante strijd van zij die met beperkte ruimte de wereld overtrekken. Wat neem je mee en wat laat je achter? Ik heb met te veel spullen gereisd en ik heb met te weinig spullen gereisd. Dat eerste heeft geen uitleg nodig, dat tweede misschien wel. Want in een hang naar minder, liet ik spullen achter die mijn leven leuker maakte. Was ik alleen nog maar ingericht op het gemak, het gewicht, zo weinig mogelijk dragen. Ik had niet in de gaten dat ik me daarmee wat ontnam, namelijk het plezier in mijn leven.
En zo voelde het ook met die telefoon. Hij kwam voort uit het praktische oogpunt. Heeft op bepaalde momenten zeker meerwaarde, maar ontneemt me soms ook ongemerkt een stukje plezier. Want waar anderen huiveren van al die knopjes, geen idee hebben wat je ermee moet of niet het geduld hebben om het beeld zo vast te leggen als je wil, vind ik dat magisch. Ik kan eindeloos stilstaan en spelen met de camera totdat ik zie wat ik wil zien. Om het vervolgens twee meter verder op opnieuw uit te vogelen en daarna nog een keer.
En dus besloot ik om terug te keren naar mijn eerste camera, of in ieder geval het merk van mijn eerste camera, Nikon. In de hoop dat het zou voelen als vanouds met al die toffe nieuwe toevoegingen die die andere camera’s ook hadden. Ik verslond artikel na artikel, keek filmpje naar filmpje, totdat ik zeker wist welke variant het moest worden. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze die bijna nergens verkopen. En ik wilde niet blindelings weer in het diepe springen, want daar is zo’n camera net even te duur voor. Gelukkig was mijn man zo lief om mee te zoeken en vond hij een camerawinkel in Porto.
Een nieuwe camera kopen in Porto
Zaterdag gingen we naar de desbetreffende camerawinkel toe. Op een dag die in het teken stond van sightseeing een ongewone maar noodzakelijke keus. Ik moest zeker weten dat ik deze Nikon camera wilde hebben en dan kon ik hem desnoods wel via een website bestellen.
Wonder boven wonder spreekt de winkelmedewerker een aardig woordje Engels en neemt hij alle tijd voor mij. Ik mag de Nikon camera niet alleen vasthouden, hij stopt de batterij erin en laat me experimenteren. “Ga maar even naar buiten”, zegt de medewerker, “dan kan de camera echt even uitproberen”. Hij zegt het zonder blikken of blozen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om met een dure camera naar buiten te lopen waar je nog niet voor betaald hebt.
Ik speel een beetje rond met de knoppen en langzaam komt het bekende gevoel weer terug. Deze camera doet precies wat die andere ook deed. Ook mijn twijfel over de goedkopere voorloper is in een klap weg. Het schermpje is onhandig, de kabels kloppen niet. Nu weet ik het zeker, deze Nikon Z50 II wil ik hebben. De transactie is snel geregeld, voor ik het weet sta ik buiten met een doos in mijn handen.
Op een terrasje in de Portugese zon pak ik de camera uit en stel hem in. Mijn vingers vliegen moeiteloos door het menu heen en weten feilloos te juiste opties te vinden. Mijn koffie wordt langzaam koud en de eclair kijkt me verwijtend aan. Ze zullen er aan moeten wennen. Als ik een camera in mijn handen heb moet alles daarvoor wijken.
Advies en service als doorslaggevende factor
De rest van de dag ben ik in mijn nopjes. Niet alleen heb ik mijn felbegeerde camera, ik heb hem ook nog eens direct in handen. Geen gedoe met vage webwinkels, met bestellingen die wel of niet aankomen, met wachten totdat ik het in huis heb.
Ik weet weer waarom het zo fijn is om te weten waar je terechtkunt. Omdat je altijd weet dat je dit niveau van service kunt verwachten. Omdat iemand je kan laten zien wat je zelf nog niet weet, mee kan denken, advies kan geven en je het gevoel kan geven dat je de juiste keuze maakt.
En in dit geval hebben we ook direct een reistip te pakken voor een van onze volgende bestemmingen. Hij liet het zien, op zijn eigen telefoon, de foto’s die hij nam van zijn eigen reis. Foto’s die me het gevoel gaven dat hij weet waar hij het over heeft, qua werk en qua reizen. Foto’s die ik zelf wil vastleggen om ze te kunnen delen, een stukje wereld te geven aan zij die niet kunnen of willen reizen.
Minder is niet altijd beter
Minder is niet altijd beter. Soms heb je een beetje meer nodig om echt te leven, om datgene te doen waar je gelukkig van wordt. Het zal de volgende keer iets meer moeite kosten om mijn rugtas in te pakken, maar ik heb het er voor over. Want naast schrijver ben ik fotograaf, wil ik vastleggen wat ik zie, maar vooral stilstaan bij het kleine geluk.
Het is soms even puzzelen, leven in het buitenland, maar tegelijkertijd is het gelijk aan het leven in Nederland. Ook hier heb je mensen met passie voor hun vak, winkels die zich specialiseren in een bepaald onderwerp. Je moet alleen even zoeken en de sprong wagen.
