Ik sta er elke keer weer van te kijken dat de dingen die ik het leukst vind tijdens het reizen of fotograferen vaak de dingen zijn die ik niet had gepland of bedacht. Het zijn vaak de onverwachte stops tijdens een scooterrit en het toevallig op de juiste plek zijn op het juiste moment. Momenten die ik nooit had kunnen plannen, simpelweg omdat ik niet wist dat ze bestonden.
Daarentegen zijn de dingen die tegenvallen vaak de dingen die ik wel van tevoren heb uitgezocht. Door mijn uitzoekwerk ga ik op pad met verwachtingen, verwachtingen die vaak niet blijken te kloppen. Ik raak teleurgesteld door de drukte, door wat er daadwerkelijk te zien is of door het tijdstip waarop wij er zijn. Spijt en teleurstelling vechten in dat soort situaties om mijn aandacht.
Je zou dan denken: makkelijk, laat dat uitzoekwerk voor wat het is en ga gewoon op pad. Dan kom je vanzelf wel iets tegen. Maar zonder doel op pad gaan, zonder plan, gewoon maar een richting kiezen is niet echt mijn stijl. Hoe kan ik me dan toch laten betoveren door de magie van het onverwachte?
Op zoek naar inspiratie
Nu we voor de derde keer in Chiang Mai zijn, hebben we de meeste bezienswaardigheden al wel gezien. In mijn zoektocht naar inspiratie stuit ik op een TikTok-filmpje van een stel meiden dat met de trein naar Lamphun reist. Het blijkt maar een klein stukje te zijn en er zijn allerlei tempels te zien. Het belangrijkste: er komen weinig toeristen.
Nu is het voor ons niet handig om met de trein te gaan, omdat we dan eigenlijk twee keer dezelfde afstand afleggen. Een keer met de scooter en een keer met de trein. Jammer, ik had wel zin in een treinritje met openstaande deuren. Maar nu kunnen we wel een ander deel verkennen op weg naar Lamphun. Ik zoek nog even verder wat er te doen is en maak een planning voor de dag.
Mijn man kiest een route over de lokale wegen. Het is heerlijk rustig en al snel rijden we door de natuur in plaats van over de drukke weg. En hoewel we rustig rijden, halen we het lokale verkeer met gemak in. Het blijft grappig om te zien wat ze allemaal meenemen op een scooter. We rijden langs de rivier, komen door slapende dorpjes en genieten van de rit.
De eerste verrassing
Ineens rijden we langs een tempelcomplex. We zijn alweer even onderweg en we kunnen wel een pauze gebruiken. Dus maken we even een ubocht op de verlaten weg en parkeren de scooter bij de ingang. Er is niemand te bekennen en we kunnen zo naar binnen lopen. Naast het hoofdgebouw zijn er verschillende bijgebouwen en buiten staan een aantal offerplaatsen.
Ik maak een rondje langs de gebouwen. Helaas zijn de meesten dicht en kunnen we ze niet van binnen bewonderen. De enige die open is, is nog in aanbouw. Er staan dakpannen en tegels, een teken dat er druk gerenoveerd wordt. Het mag de pret niet deren, de gebouwen zijn aan de buitenkant vaak net zo mooi versierd als aan de binnenkant.
En het is vooral de rust die hier heerst: het alleen rondlopen, het mijmeren en kijken. Ergens vind ik een bordje met QR-codes. Ik hoop dat er wat informatie op staat over de tempel, maar helaas is het slechts een linkje naar waar we zijn. Tot mijn verrassing is er wel een YouTube-kanaal van de tempel. Ik moet erom lachen. Dat is echt zoiets wat ik hier niet had verwacht.
De tweede verrassing
Al snel zijn we uitgekeken en stappen we weer op de scooter om verder te rijden naar onze geplande koffiestop. Ik kwam de Terracotta Garden in Lamphun in verschillende filmpjes tegen en dus gaan we daar kijken. Op Google Maps lijkt het niet meer te zijn dan een restaurant, maar we zullen het zien.
We volgen de navigatie en zodra we de hoofdweg verlaten, is het direct duidelijk dat dit iets meer is dan een koffietentje. We rijden over een lange oprijlaan waar al mooie bouwwerken te zien zijn. De rode stenen die ze gebruikt hebben springen goed in het oog. Als we de parkeerplek oprijden, zien we dat die bijna helemaal verlaten is. Er staan welgeteld drie auto’s en een scooter.
Vanaf de parkeerplek kun je rechtstreeks naar het café lopen, maar wij vinden de rechterkant veel interessanter. Aan de overkant van het water zien we een enorm bouwwerk dat ons doet denken aan de tempels in Ayutthaya. Via een bamboebrug lopen we voorzichtig naar de overkant om hem van dichterbij te kunnen bewonderen.
De Terracotta Garden in Lamphun
Van dichtbij is het bouwwerk nog indrukwekkender. Het zijn vooral de details waar ik elke keer zo van sta te kijken. Wat een handwerk, wat een tijd is hierin gaan zitten. We lopen er helemaal omheen en ontdekken dat we aan de achterkant ook naar binnen kunnen. Het is er goed donker en we hebben de zaklampen op onze telefoons nodig om er toch iets van te kunnen maken.
In het schemer ontdekken we een liggende Boeddha. Maar er staan meerdere beelden in verschillende nisjes. Toch zoek ik al snel weer een weg richting de uitgang. Het donker waarin ik weinig zie en niet kan fotograferen houdt mijn aandacht niet vast. Buiten zoek ik een weg tussen de bouwmaterialen en tempelmaterialen door en verbaas ik mij over het gebouw dat naast de tempel nog in de stijgers staat.
In de verte zie ik meer gebouwen staan en dus gaan we op ontdekkingstocht. Er blijken kleinere tempels te zijn en huisjes die wel voor de verhuur lijken. Overal komt het water weer terug, een mooi contrast met de rode bakstenen.
Bouwval of sprookjewereld?
Onderweg komen we nog een bouwwerk tegen dat in aanbouw is. De bouwvakkers willen voor ons aan de kant gaan, maar we proberen ze duidelijk te maken dat wat zij doen net iets belangrijker is dan wat wij doen. Ook in de tuin wordt er nog druk gewerkt. De auto die nieuwe planten komt afleveren lijkt zo uit de jaren 70 te komen.
Het doet geen afbreuk aan wat we zien. Ergens voegt het juist iets toe. Dit is niet zomaar een tuin; hier is nagedacht over datgene wat ze willen laten zien. Een enorme lap grond wordt omgetoverd in een complex waar je uren rond kunt dwalen. Even zijn we niet meer in Thailand, maar in een sprookjeswereld met een vleugje herinneringen aan plekken waar we eerder waren.
Ik ben onder de indruk en wil het liefst nog uren rondlopen. Maar mijn voeten doen zeer en ik kan wel wat drinken gebruiken. Het is tijd om terug te keren naar het café dat we in het begin zagen.
Tijd voor koffie
Zodra we door de poort lopen, zie ik dat ook hier nog van alles te zien is. Ik zie een waterval, planten, verschillende zitjes en er staat een kraampje met verse kokospannenkoekjes. Het ruikt heerlijk en dus bestellen we een doosje om te delen.
Hoewel er hier wel meer mensen zitten, zijn we zo te zien de enige blanken die vandaag deze tuin gevonden hebben. Het duurt niet lang voordat onze bestelde drankjes op tafel worden gezet. Zelfs hier is over nagedacht, aandacht aan besteed, een beleving van gemaakt. En het fijne is dat de prijzen er niet naar zijn. Het is heerlijk om af te koelen en te genieten van wat we zien.
Ik kan het niet laten om ook hier nog even een rondje te doen met mijn camera. Mijn man gelooft het wel; hij blijft lekker zitten. Deze enorme tuin blijft me maar verrassen. En hoewel ik deze tuin tegenkwam in de suggesties, had ik niet gezien dat dit er allemaal te vinden zou zijn. Soms begint de magie van het onverwachte dus juist met iets wat je wél hebt gepland. En dan zijn we nog niet eens waar we echt voor komen!
Op weg naar Lamphun
Terwijl we weer op de scooter stappen, vraag ik me af of Lamphun dit nog kan overtreffen. Na de rust en de verrassingen van de Terracotta Garden ligt de lat misschien wel iets te hoog. Het is nog een stukje rijden naar Lamphun zelf. Al snel komen we terecht op de doorgaande weg van Chiang Mai naar Lamphun en worden we aan alle kanten ingehaald. Dit is even andere koek.
Zodra we het stadje inrijden, ben ik enigszins teleurgesteld. In mijn gedachten was dit een leuk klein slaperig stadje, maar wat we zien is vergelijkbaar met Chiang Mai. Dezelfde drukke straten, dezelfde huizen en winkeltjes. De lampionnetjes die overal hangen kan ik dan wel waarderen.
Het is even zoeken waar we kunnen parkeren en de drukte helpt niet, maar we vinden het parkeerterrein dat bij de tempel hoort. Hij staat bijna helemaal vol en dat had ik niet verwacht. Ik merk dat mijn energie een beetje wegzakt, maar mijn man wil toch naar binnen. We kwamen per slot van rekening voor deze tempel en dus wil hij die graag zien.
Wist je dat ik een fine art printcollectie heb ontwikkeld rondom rituelen? Bekijk ze hier
Wat je ziet vs wat je krijgt
Zodra we naar binnen lopen, zie ik dat de drukte op het parkeerterrein niet voor niets is. Er lopen veel lokale bezoekers rond die druk zijn met hun rituelen en offergaven. Ik besluit om maar even de rust op te zoeken en vooral naar de randen te lopen, waar zo te zien weinig mensen zijn. Daar vind ik een stukje rust zoals we dat eerder op de dag zonder problemen vonden.
Gek is dat. Voor sommige mensen is dit dus de plek waar ze zich even de enige toerist wanen. Voor mij is het meer van hetzelfde. Wij wonen in een lokaal deel, gaan naar de lokale markt en zijn vaak de enige toeristen in de tentjes waar we eten. Ik kwam hier vooral voor de rust en die is ver te zoeken.
In een uithoek loop ik het museum binnen, vol met artefacten uit de tempel. Prachtig om te zien, maar het leukste wat ik daar vind zijn de gebruiksvoorwerpen die ik er niet verwachtte. Een lunchtrommel, een beeldje. Zelfs op een plek die tegenvalt kun je je toch nog laten betoveren door de magie van het onverwachte!
Inspiratie als sleutel
Als mijn man ook is uitgekeken, besluiten we om terug te rijden. We hebben genoeg gezien. Niets wordt leuker dan de Terracotta Garden. We zoeken weer naar een rustige binnenweg om de dag op onze manier af te kunnen sluiten en genieten nog even van de mooie omgeving tussen Lamphun en Chiang Mai.
Deze dag verliep niet zoals gedacht en toch was het een van de leukste herinneringen die ik meeneem uit Chiang Mai. Ik mocht weer even spelen, ontdekken, experimenteren en me laten verwonderen door de magie van het onverwachte. Dit is wat reizen en fotograferen zo leuk maakt. Een plan hebben, daarvan afwijken waar nodig en niet bang zijn om niet te doen waarvoor je kwam.
De magie van het onverwachte ontstaat zelden zonder een plan, zonder bewust op pad te gaan. En dus blijf ik zoeken naar inspiratie. Maar die inspiratie is niet het einddoel, niet de heilige graal. Het is slechts een middel om datgene te vinden waar ik naar zoek: de magie van het onverwachte.
